Het is moeilijk te zien op deze foto maar dit is een spierwitte muur. En daar ben ik apetrots op. Dit was namelijk een spierwitte muur met postmodernistische blauwe strepen, veelal in slingervorm. Dit stukje muur zit in ons huis tussen de woonkamerdeur en de keuken. Op een onbewaakt moment heeft Lasse een blauwe viltstift te pakken gekregen en toen. Nou ja, dat ga ik niet eens opschrijven. Ik kan er nog depressief van worden. Daarom heb ik er ook geen foto's van gemaakt. Hebben we een splikspinternieuw huis laten maken en al voor het goed en wel af is wordt het al beklad!Het huis was trouwens niet af omdat er op de slaapkamer nog een lamp moet worden opgehangen. En her en der wat schilderijen.
En dat er her en der een krasje en een vlekje zitten vind ik niet zo erg maar mag het even wat minder pontificaal! Wij willen geen kastje en geen kunst op dit plekje maar gewoon een witte muur! Het is echt maar een klein stukje muur, nog geen meter breed! Kunnen we daar een beetje respect voor opbrengen?
Maar toen kwam het mooie, mooie moment in de kerstvakantie dat ik vrij had en de kinderen niet! En Mijke ging ook nog werken. Ja, Mijke werkt nu dag en nacht, maar dat is een ander verhaal. Dus twee dagen echt vrij! Nou, eigenlijk anderhalf want op een van die dagen kwam de schoonmaakster. Dan kan je toch ook niet met goed fatsoen de hele dag in je pyama voor de tv blijven liggen. En die andere dag heb ik dat ook niet gedaan. Ik ben eerst spullen gaan kopen bij de Gamma. Ging de eerste keer natuurlijk niet goed, verkeerde borstel, terug naar de Gamma - is gelukkig niet ver. En vervolgens huppetee, meubels opzij, muren afplakken, her en der wat plakband en rollen maar. En dan natuurlijk niet alleen dat kleine stukje, die ene vierkante meter die was opgeleukt. Maar om kleurverschil te voorkomen gewoon direct de hele muur. Tot aan het raam. Schuren, rollen, nog een keertje rollen en toen liep ik toch tegen een lastig probleem aan. Overal waar er gekleurd was door Lasse was het makkelijk om te zien of ik er al overheen geweest was. Maar ja, dat was maar 1 vierkante meter. Die andere twintig waren gewoon nog wit. En als je er dan met witte verf overheen gaat valt het nog niet mee om het verschil te zien. Als je nu bij ons thuis onder een speciale hoek naar de muur kijkt zie je wel wat verschil in kleur. En die hoek negeer ik dus. Want als je gewoon naar het kleine stukje kijkt is het prachtig wit.
De volgende dag heb ik de lamp opgehangen.
Nu die schilderijen nog.
Ha wat een leuk verhaal. Goed gedaan hoor! Doet mij denken aan toen ik een keer oppaste bij de familie R., met vier kleine zoontjes. Dat was altijd zo'n drukke toestand, maar op een middag waren ze opeens héél zoet aan het spelen op de gang. Kon ik mooi even m'n huiswerk maken (ik was een jaar of 16). Tot ik een keer een kijkje ging nemen bij ze. En ik zag dat ze in de gang de heeeeele muur van de plint tot ongeveer één meter hoogte hadden volgetekend. Niet alleen met postmodernistische blauwe kriebels, maar in alle kleuren van de regenboog. Dat was heel erg. Dat vonden meneer en mevrouw R. ook.
BeantwoordenVerwijderenDat is een mooi stukje witte muur!Dubbele huisvlijt van de mannen Van Leeuwen!
BeantwoordenVerwijderenEn als kinderen heeeeel stil aijn dandoen ze vats iets wat eigenlijk niet mag. Zo was ik ooit in Frankrijk, had het kind van een bevriend stel zich in de caravan van top tot teen ingesmeerd met scheerschuim (of was het toch tandpasta?). En ook al het caravanmeubilairzat onder. Gelukkig kon je dat nog met een nat lapje verwijderen. Komisch was het wel!